Recepcjonistka lekko się cofnęła, zaskoczona, mimo że od lat słyszała nietypowe prośby.
„Chcesz przyznać się do winy?” powtórzył, patrząc na młodą dziewczynę.
Zanim zdążyłem cokolwiek dodać, przechodzący obok umundurowany funkcjonariusz zwolnił; podsłuchał rozmowę. Był to barczysty mężczyzna po trzydziestce, o pogodnej twarzy, która emanowała raczej cierpliwością niż autorytetem. Na jego odznace widniało nazwisko „Reynolds”. Podszedł do mnie z opanowanym spokojem, który natychmiast rozładował napięcie.
„Mogę zająć kilka minut” – powiedział oficer Reynolds, kucając na wysokości oczu dziewczyny. „Co się stało?”
Na twarzach rodziców od razu malowała się ulga, jakby ktoś w końcu zdjął im z piersi ogromny ciężar.
„Dziękujemy” – powiedział szybko ojciec. „Jesteśmy bardzo wdzięczni. Kochanie, to ten policjant, o którym ci mówiłem. Możesz z nim teraz porozmawiać”.
Przeczytaj więcej na następnej stronie >>
