Automatyczne drzwi komisariatu otworzyły się z cichym, mechanicznym westchnieniem, wpuszczając powiew zimowego powietrza i rodzinę, która wyglądała, jakby nie spała dobrze od kilku dni.
Ojciec wszedł pierwszy, wysoki i sztywny, z ramionami spiętymi z napięcia, a tuż za nim matka, obejmując opiekuńczo małą dziewczynkę o czerwonej i zalanej łzami twarzyczce. Dziewczynka nie mogła mieć więcej niż dwa lata, a jednak jej wyraz twarzy zdradzał powagę, nieadekwatną do wieku; jej oczy były czerwone i błyszczące, jakby łzy były jej nieodłączną towarzyszką.
Na komisariacie panowała cisza tego niezwykłego wczesnego popołudnia: słychać było jedynie szum jarzeniówek, odległy stukot klawiatur i szmer funkcjonariuszy wymieniających rutynowe informacje. Flaga powiewała przy ladzie, a wyblakły plakat bezpieczeństwa publicznego był lekko odkształcony. Recepcjonista, mężczyzna w średnim wieku o zmęczonych oczach, ale wyraźnie cierpliwy, podniósł wzrok, gdy rodzina się zbliżyła, i natychmiast wyczuł napięcie między nimi.
„Dzień dobry” – powiedziała cicho, kładąc dłonie na blacie. „W czym mogę dziś pomóc?”
Przeczytaj więcej na następnej stronie >>
