„Ale Marcus nigdy nie pożyczał pieniędzy od nikogo. Pracował na trzech etatach, żeby uniknąć długów”.
Rocco poczuł, jak zaciska mu się szczęka.
„Powiedz mi dokładnie, co powiedzieli. Każde słowo, które pamiętasz.”
„Wysoki mężczyzna miał bliznę na policzku. Powiedział, że Marcus podpisał jakieś dokumenty. Powiedział, że dług został przeniesiony na mnie po jego śmierci. 15 000 dolarów plus odsetki”.
Sarah wytarła nos grzbietem dłoni.
„Kiedy powiedziałem, że nie mam pieniędzy, zaczęli je zabierać. Powiedzieli, że będą przychodzić co tydzień, aż do momentu, gdy wszystko zostanie spłacone”.
„Czy pokazali ci jakieś dokumenty?”
„Tylko skrawek papieru z podpisem Marcusa. Ale nie wyglądał normalnie. Jego pismo było inne”.
Spojrzała na Emmę, która siedziała obok niej i trzymała ją za rękę.
„Zabrali wszystko w dwóch turach. Meble, sprzęt AGD… nawet zabawki Emmy. Powiedzieli, że jeśli zadzwonię na policję, wrócą po coś cenniejszego”.
Rocco natychmiast zrozumiał zagrożenie. W tym świecie, gdy dobra materialne stały się rzadkością, płaciło się życiem, godnością lub dziećmi.
„Ten mężczyzna z blizną” – powiedział spokojnie Rocco. „Podał ci nazwisko?”
„Vincent” – mruknęła Sarah. „Powiedział, że ma na imię Vincent”.
Rocco stracił zimną krew.
Vincent Caruso.
Jeden z jego zastępców. Człowiek odpowiedzialny za windykację należności i zarządzanie terytorium.
Emma odezwała się ponownie.
„Mamo... mężczyzna z blizną też skrzywdził panią Patterson. I rodzinę z noworodkiem. Czasami widzę, jak płaczą”.
Rocco spojrzał na dziecko z nowym zrozumieniem.
Nie był to odosobniony przypadek.
Vincent prowadził własną działalność, wykorzystując nazwisko Moretti, aby wyłudzać pieniądze od rodzin, które nie miały już nic do zaoferowania.
„Ile rodzin?” zapytał Rocco.
Emma powoli liczyła na palcach.
„Siedem, o ile wiem. Może więcej.”
Siedem rodzin. Siedem zniszczonych domów.
Rocco wstał, już zastanawiając się, co będzie dalej.
Najpierw wykonał telefon.
„Tony, przynieś zapasy pod adres, który ci wyślę. Wystarczy jedzenia na tydzień. I przynieś gotówkę. 500 dolarów”.
Zatrzymał się i spojrzał na Emmę i Sarah.
„Podnieś cenę do 1000 dolarów. I sprowadź to teraz”.
Rozłączył się i zwrócił się z powrotem do Sary.
„Jedzenie dotrze w ciągu godziny. Prąd zostanie przywrócony jutro rano. Ktoś naprawi twoje drzwi.”
Sarah spojrzała na niego.
„Nie rozumiem. Dlaczego nam pomagasz?”
Rocco spojrzał na Emmę.
„Ponieważ ktoś wykorzystał moje nazwisko, żeby skrzywdzić twoją rodzinę”.
Jego głos lekko stał się stwardniały.
„I to właśnie sprawia, że jest to osobiste”.
Nie powiedział, że Vincent Caruso właśnie podpisał na siebie wyrok śmierci.
Ale przede wszystkim Rocco musiał zrozumieć skalę zdrady.
Ponieważ w świecie Rocco istniały zasady.
A najważniejsza zasada była prosta.
Niewinne rodziny nigdy nie są celem ataków.
Nigdy nie kradnij jedzenia dzieciom.
Matkom nigdy nie wolno wybierać między lekami a posiłkami.
Vincent złamał tę zasadę.
A teraz miał odkryć, dlaczego Rocco Moretti zyskał sławę najbardziej przerażającego człowieka w mieście.
Część 2
Tego wieczoru, gdy Rocco wychodził z domu Sarah i Emmy, jego telefon zawibrował: była to wiadomość od Tony'ego potwierdzająca, że zakupy spożywcze zostały dostarczone.
Ale Rocco miał już kilka kroków przewagi.
Ludzie tacy jak Vincent zawsze mieli informatorów, którzy ich obserwowali. Rano dowie się, że Rocco Moretti osobiście odwiedził jedną z jego ofiar.
Rocco jechał przez deszczowe ulice, a jego kostki były zbielałe od kierownicy.
Przez 30 lat budował swoją organizację — 30 lat surowych zasad i jasnych granic, których jego ludzie nigdy nie mogli przekroczyć.
Dlaczego Vincent złamał te linie? Kilka tysięcy funtów skradzionych rodzinom, które ledwo miały wystarczająco dużo, by przeżyć.
Zadzwonił jego telefon.
Nazwisko wyświetlone na ekranie jeszcze bardziej podniosło mu ciśnienie.
Vincent Caruso.
„Szefie” – powiedział Vincent nonszalancko. Zbyt nonszalancko. „Słyszałem, że byłeś dziś wieczorem w mojej okolicy. Wszystko w porządku?”
Rocco zachował neutralny ton głosu.
„Sprawdzam tylko kilka rzeczy, Vincent. Nic, co by cię dotyczyło.”
„Oczywiście, że nie, Szefie. Chciałem się tylko upewnić, że nikt nie sprawia kłopotów na moim terenie. Wiesz, jak bardzo troszczę się o rodziny, którymi się opiekuję”.
Ta śmiałość niemal rozbawiła Rocco.
Vincent chwalił się, że chronił te same rodziny, które zniszczył.
„A skoro już o rodzinach mowa” – powiedział powoli Rocco – „poznałem dziś wieczorem interesującą kobietę. Sarah Thompson. Czy to nazwisko coś ci mówi?”
Cisza po drugiej stronie linii trwała wystarczająco długo, żeby wszystko potwierdzić.
„Thompson” – powiedział w końcu Vincent. „Nic ci to nie mówi, szefie. A powinno?”
„Jej mąż, Marcus, najwyraźniej był nam winien pieniądze przed śmiercią. 15 000 dolarów plus odsetki. Osobiście zajmowałeś się windykacją.”
„Ach tak... zgadza się. Ta Thompson. Smutna historia. Jej mąż zostawił ją z górą długów. Musieliśmy odzyskać, co się dało.”
Rocco zaparkował na podziemnym parkingu znajdującym się pod jego budynkiem biurowym.
„Vincent, chcę, żebyś spotkał się ze mną dziś wieczorem. Przynieś dokumenty dotyczące konta Thompsona”.
„Dziś wieczorem? Szefie, już prawie północ.”
"Dziś wieczorem."
Jego ton nie pozostawiał miejsca na dyskusję.
„Moje biuro. Godzina 1.”
Zakończył rozmowę.
Następna godzina dała Rocco czas na przygotowania.
Zadzwonił do Tony'ego, aby poprosić o wszystkie dokumenty dotyczące Marcusa Thompsona. Skontaktował się z jego księgowym, aby uzyskać wyciągi z wszystkich pożyczek udzielonych w ciągu ostatnich dwóch lat. Poprosił swojego szefa ochrony o zebranie nagrań z monitoringu z ostatnich działań Vincenta.
Potem wykonał ostatni telefon.
Inspektor Maria Santos.
Jeden z niewielu uczciwych policjantów, którzy pozostali w mieście.
„Rocco” – odpowiedziała. „Mam nadzieję, że to ważne”.
„Tak. Musisz coś udokumentować. Siedem rodzin z dzielnicy Riverside padło ofiarą wymuszenia od kogoś, kto twierdził, że dla mnie pracuje”.
„Czy dzwonisz na policję w związku ze swoją własną operacją?”
„To nie była moja operacja” – powiedział Rocco. „Ktoś ukradł moje nazwisko, żeby skrzywdzić rodziny z dziećmi. Potrzebuję dowodu, że padli ofiarą”.
Zapadła długa cisza.
„Prześlij mi adresy” – powiedziała Maria. „Poproszę opiekę społeczną, żeby jutro to sprawdziła”.
„Zaplanowaliśmy już żywność, opiekę medyczną i naprawy” – odpowiedział Rocco. „Ale trzeba będzie ich chronić przed represjami”.
„Rocco... co właściwie planujesz?”
„Co powinnam była zrobić w chwili, gdy ktoś wykorzystał moją reputację, by głodzić dzieci”.
Vincent przybył dokładnie godzinę później.
Niósł cienką teczkę z papieru pakowego, a na jego twarzy malował się nerwowy uśmiech człowieka, który ma nadzieję wybrnąć z opresji za pomocą słów.
Biuro Rocco zajmowało całe najwyższe piętro budynku. Duże okna wykuszowe wychodziły na port.
Vincent był tam już kilka razy, ale tego wieczoru zawahał się na progu.
„Usiądź” – powiedział Rocco, nie podnosząc wzroku.
Vincent usiadł i położył plik na biurku.
Szefie, jeśli chodzi o sprawę Thompsona, to mogę ci to wyjaśnić.
" Zapraszamy. "
