Młoda dziewczyna drżąc, spojrzała mu w oczy.
„Był jednym z pańskiego gangu, proszę pana. Moja matka płakała i mówiła, że mafia zabrała nam wszystko”.
Rocco zamarł. Nie z poczucia winy, ale z powodu uświadomienia sobie, że ktoś działający w jego imieniu odważył się wykorzystać głodującą matkę i jej dziecko.
Powoli wstał, deszcz spływał mu po płaszczu.
Gdzie jest teraz twoja matka?
„W domu” – mruknęła. „Jest za słaba, żeby wstać”.
Rocco wręczył mu kluczyki do swojego SUV-a.
„Proszę wejść” – powiedział.
Ponieważ ktokolwiek dotknął tego dziecka, ktokolwiek je okradł, ktokolwiek ukrył się za jego imieniem, wkrótce miał się dowiedzieć, co naprawdę znaczy bać się Rocco Morettiego.
Podróż w deszczu zdawała się nie mieć końca. Rocco mocno trzymał kierownicę, a młoda dziewczyna, siedząca cicho obok niego, kurczowo trzymała się kierownicy motocykla, jakby tylko ona utrzymywała ją w równowadze.
Miała na imię Emma. Miała 7 lat i przez tydzień sprzedawała wszystko, co mogła znaleźć, żeby kupić chleb.
„Skręć tutaj” – szepnęła Emma, wskazując na wąską uliczkę pełną zepsutych latarni.
Lata temu okolica wydawała się opuszczona, pozbawiona wszelkiej nadziei. Popękane chodniki. Zabite deskami okna. Ciężka cisza, taka, jaką potrafią stworzyć tylko ludzie, którzy boją się hałasować.
Rocco zaparkował przed małym domem z łuszczącą się farbą i krzywymi drzwiami wejściowymi. Okna były ciemne. Brak prądu.
Nawet z samochodu czuł zapach wilgoci i rozkładu.
„Pewnie śpi” – powiedziała Emma, wysiadając z samochodu z rowerem. „Teraz dużo śpi, bo mniej boli, kiedy się śpi”.
Te słowa podziałały na Rocco mocniej niż jakikolwiek cios, jaki kiedykolwiek otrzymał.
Zbudował imperium na strachu i szacunku, a mimo to to dziecko mówiło o bólu, jakby był on czymś normalnym.
Poszli razem do drzwi wejściowych. Emma wyjęła klucz spod luźnej cegły i powoli go otworzyła.
Drzwi zaskrzypiały i otworzyły się, odsłaniając całkowicie ogołocony dom.
Żadnych mebli. Żadnych obrazów na ścianach. Tylko puste pokoje i echo kroków na parkiecie.
„Mamo” – zawołała cicho Emma. „Przyprowadziłam kogoś, żeby mi pomógł”.
Z tyłu domu dobiegł cichy głos.
"Emma, kochanie... chodź tutaj."
Rocco poszedł za dziewczyną korytarzem, mijając pokoje, które wyglądały na splądrowane. W kuchni drzwiczki szafek były szeroko otwarte, ukazując jedynie kurz i mysie odchody. Lodówka była wyłączona z prądu, a jej drzwiczki były otwarte drewnianą łyżką.
Znaleźli matkę Emmy leżącą na stercie starych koców w kącie pomieszczenia, które kiedyś było salonem.
Gdy spojrzała w górę i zobaczyła Rocco, na jej twarzy pojawił się strach.
„Proszę” – mruknęła, podnosząc się z trudem. „Proszę, nie krzywdźcie nas. Nie mamy już nic do zabrania”.
Rocco uklęknął powoli, cały czas trzymając ręce widoczne.
„Pani, nie jestem tu po to, żeby panią skrzywdzić. Pani córka powiedziała mi, co się stało. Muszę wiedzieć, kto to zrobił”.
Kobieta spoglądała to na niego, to na Emmę, a strach zastąpił cień zmieszania.
„Jesteś... szefem, prawda? Tym, dla którego pracują.”
„Niektórzy twierdzą, że dla mnie pracują” – powiedział ostrożnie Rocco. „Ale to, co ci się przydarzyło, nie było autoryzowane. To nie była sprawa zawodowa. To było okrucieństwo”.
Kobieta, Sara, zaczęła płakać. Ciche łzy, zrodzone raczej ze zmęczenia niż ulgi.
„Powiedzieli, że jestem winna pieniądze waszej organizacji” – powiedziała. „Mój mąż pożyczył od was pieniądze przed śmiercią”.
Potrząsnęła głową.
