Mała dziewczynka sprzedała swój rower, aby jej matka miała co jeść — wtedy boss mafii odkrył, kto zabrał im wszystko.
Deszcz właśnie się zaczął, gdy czarny SUV zatrzymał się przed starym sklepem spożywczym. Rocco Moretti wysiadł, żeby zadzwonić, ale zanim zdążył wybrać numer, usłyszał za sobą cichy głos.
"Panie... panie, czy mógłby pan kupić mój rower?"
Odwrócił się. Stała tam mała dziewczynka z rdzaworóżowym rowerkiem w ręku, drżąca w deszczu. Miała podarte buty, bladą twarz, a jej oczy wyglądały na zdecydowanie zbyt zmęczone jak na swój wiek.
Rocco zmarszczył brwi.
"Co tu robisz całkiem sam?"
Obiema rękami pchnęła rower w jego stronę.
„Proszę. Mama nic nie jadła od kilku dni. Nie mogę sprzedać rzeczy z domu, więc sprzedaję rower.”
Rocco poczuł, jak coś ściska go w piersi. Dzieci zazwyczaj go unikały. Dorośli się go bali. Ale ta dziewczyna była na tyle zdesperowana, by odważyć się przemówić do takiego mężczyzny jak on.
„Jak długo minęło odkąd ostatni raz jadła?” zapytał cicho.
Młoda dziewczyna zawahała się, zanim wyszeptała: „Od czasu przybycia mężczyzn”.
Rocco zmrużył oczy.
"Jacy mężczyźni?"
Rozejrzała się nerwowo dookoła, upewniając się, że nikt jej nie słucha.
„Ci, którzy twierdzili, że mama jest winna pieniądze... Zabrali wszystko. Meble, ubrania. Zabrali nawet łóżeczko mojego młodszego brata”.
Rocco zacisnął zęby. Słyszał już takie historie – lichwiarze, szantażyści, uliczni bandyci – ale kiedy dziewczyna podwinęła rękaw i zobaczył siniaki na jej chudym ramieniu, zamarł z przerażenia.
„Mówili, żeby mama nikomu nie mówiła” – dodała cicho. „Ale rozpoznałam jedną z nich”.
Rocco pochylił się do przodu, jego głos był niski i spokojny.
"Powiedz mi kto."
