„Chodź ze mną” — powiedział cicho były Navy SEAL, gdy w samym środku bezlitosnej zamieci dostrzegł kobietę z jedną nogą, uwięzioną na poboczu. Trzy zwyczajne słowa, które brzmiały jak prosta propozycja pomocy, miały zapoczątkować historię, jakiej żadne z nich nie potrafiło przewidzieć.
W górzystych rejonach Okanogan zima nie przychodzi grzecznie. Kiedy postanawia uderzyć, robi to bez ostrzeżenia: wiatr tnie w poprzek drogi, śnieg wdziera się w każdy zakamarek, a świat poza światłami samochodu znika, jakby ktoś wymazał go gumką. Tego popołudnia stan Waszyngton zamienił się dla Masona Rourke’a w białą pustkę — cichą, zimną i zupełnie obojętną.
Jechał już prawie trzy godziny bez muzyki i bez radia. Nie szukał rozproszenia. Po dwunastu latach w Naval Special Warfare nauczył się znosić ciszę, która ma ciężar — taką, co nie uspokaja, tylko zmusza do myślenia. A myśli, które go doganiały, od dawna odkładał na później.
