— Nie jestem potworem — odparła Kławdia i dopiero wtedy uniosła wzrok. — I nie przyszłam tu tylko pomagać.
Zawahała się, jakby sprawdzała, czy naprawdę ma odwagę wypowiedzieć to na głos.
— Jutro wyjeżdżam. Z ojcem. Ewakuacja — powiedziała w końcu. — I chcę zabrać to dziecko.
Maria zesztywniała. Słowa nie od razu znalazły dla siebie miejsce w jej głowie.
— Co ty powiedziałaś?
— Słyszałaś. Ja nie mogę mieć dzieci… Od dawna. A Aleksiej… Aleksiej powinien mieć kogoś, na kogo wróci. Ja będę czekała na niego z córką.
Kławdia oferowała ewakuację, a wraz z nią — szansę na przetrwanie.
Maria słyszała w tym jednak nie tylko „ratunek”, ale i próbę odebrania jej dziecka.
W tle wisiało imię Aleksieja — męża, którego wojna zabrała gdzieś daleko.
— Zwariowałaś! — głos Marii drżał. — To moja córka. Moja…
Nie dokończyła. Spojrzała na zawiniątko i poczuła, jak w sercu ścierają się dwie prawdy: matczyna miłość i brutalna logika czasu, w którym nawet miłość bywała luksusem. W pokoju było zimno, w piecyku dogasał ogień, a za ścianą spało jej starsze dziecko — tak kruche jak to nowe życie w jej ramionach.
