Tego poranka w budapeszteńskiej klinice weterynaryjnej panowała cisza, która mówiła więcej niż słowa. Nawet personel poruszał się ostrożniej niż zwykle, jakby każdy szelest mógł zakłócić powagę chwili.
Do gabinetu wszedł oficer policji, Alex Farkas, trzymając przy sobie psa służbowego. Rex, owczarek niemiecki, zwykle pełen energii i czujności, tym razem sprawiał wrażenie zaskakująco lekkiego w ramionach człowieka, który znał go lepiej niż ktokolwiek.
Choć Rex ważył niemal czterdzieści kilogramów, Alex niósł go tak, jak niesie się bezbronnego szczeniaka — z troską, delikatnie, jakby bał się, że jeden nieostrożny ruch może odebrać mu resztkę sił.
Za nimi było osiem lat wspólnej pracy. Razem przeczesywali lasy w poszukiwaniu zaginionych, znajdowali ukryte nielegalne substancje w magazynach, a także uczestniczyli w akcjach, które wymagały odwagi i perfekcyjnego zgrania. Dla wielu Rex był „tylko” psem policyjnym. Dla Alexa — partnerem.
