W poniedziałek, gdy ponownie odebrałam Noah z przedszkola, znów wrócił do tego tematu. Tym razem mówił ciszej, jakby bał się, że ktoś podsłucha.
„Mamo, rozmawiałem z Ethanem jeszcze raz” — oznajmił, a potem szybko odwrócił wzrok.
Poczułam narastający niepokój. Uklękłam przy nim i spytałam jak najłagodniej:
„Skarbie, co dokładnie Ethan ci powiedział?”
Noah przygryzł wargę. Widać było, że się waha. W końcu wyszeptał:
„To tajemnica. Ethan powiedział, żebym ci nie mówił.”
W tamtej sekundzie moje myśli pobiegły w stronę, której nie chciałam dopuścić. Jeśli to nie była wyobraźnia, to… kto rozmawiał z moim dzieckiem? Czy ktoś podchodził do niego w przedszkolu, mówiąc rzeczy, które go mylą? I dlaczego Noah nagle zaczął mówić o „tajemnicy”?
Po odprowadzeniu go do szatni poszłam prosto do administracji. Starałam się brzmieć spokojnie, choć dłonie miałam lodowate. Poprosiłam o możliwość obejrzenia nagrań z monitoringu z tego dnia — z troski o bezpieczeństwo mojego syna.
