Mijało właśnie sześć miesięcy od dnia, w którym mój najstarszy syn, Ethan, zginął w wypadku samochodowym. Miał osiem lat. Jechał z tatą na trening piłki nożnej, kiedy na ich auto wpadł ciężarowy pojazd. Mój mąż wrócił do domu — Ethan już nie.
Byłam wtedy w tak kruchym stanie, że lekarze uznali, iż nie powinnam uczestniczyć w identyfikacji. Zrobili to z troski o moje zdrowie, ale we mnie i tak coś pękło. Świat, który znałam, rozsypał się bez ostrzeżenia, a każdy kolejny poranek brzmiał jak pytanie: jak oddycha się dalej?
Starałam się jednak funkcjonować. Nie dlatego, że miałam w sobie siłę — tylko dlatego, że obok był Noah, mój młodszy syn, i mój mąż, którzy też byli w żałobie. Noah dopiero co wrócił do przedszkola. Odkąd wydarzyła się tragedia, nie potrafiłam spuścić go z oczu, choć wiedziałam, że muszę pozwolić mu wracać do normalności.
