"Zatrzymaj się."
Mężczyzna się zatrzymał. Był tak podobny do Daniela, że aż bolało. Nie są tylko podobni. Są identyczni.
Mocniej ścisnęłam kij. „Masz pięć sekund, żeby wyjaśnić, dlaczego weszłaś do pokoju mojego syna przebrana za mojego zmarłego męża”.
Trzymał ręce w górze. „Nie chciałem nikogo przestraszyć”.
"Masz pięć sekund, żeby się wytłumaczyć."
„Naprawdę? Bo włamanie się do pokoju dziecka w środku nocy wydaje mi się dość przerażające!”
„Wiem. I przepraszam.”
"Kim jesteś?"
Zawahał się przez chwilę. „Mam na imię Derrick”.
To imię nic mi nie mówiło.
„Jestem bratem bliźniakiem Daniela.”
"Kim jesteś?"
Moją pierwszą reakcją był gniew. Daniel nigdy nie wspominał o bracie.
Podszedłem, znów unosząc kij. „To niemożliwe!”
Powoli skinął głową. „Podejrzewałem, że to powiesz”.
Nie wykonując żadnych gwałtownych ruchów, powoli wsunął rękę do tylnej kieszeni.
„Wezmę tylko portfel.”
Wyjął zniszczony skórzany portfel i przesunął w moją stronę leżące na stoliku kawowym prawo jazdy.
"To niemożliwe!"
Podniosłem ją i spojrzałem na kartkę. Było na niej nazwisko Daniela i ta sama data urodzenia.
Przez chwilę pokój się obracał.
Opadłem na sofę, wciąż ściskając kij. „Daniel nigdy mi nie mówił, że ma brata bliźniaka”.
Derrick uśmiechnął się smutno. „To dlatego, że uważał, że lepiej będzie, jeśli nie będziesz wiedział”.
Mój głos znów stwardniał. „Dlaczego?”
Powoli odetchnął ostatni raz. „Bo ostatnie 20 lat spędziłem w więzieniu”.
Podniosłem go i spojrzałem na mapę.
Spojrzałam na niego.
„Kiedy byliśmy nastolatkami, Daniel i ja nie byliśmy aniołami” – kontynuował. „Często pakowaliśmy się w kłopoty. Przeważnie w głupie rzeczy. Uciekaliśmy ze szkoły, robiliśmy psikusy i kradliśmy przekąski ze stacji benzynowych”.
„Co wydarzyło się później?”
„Pewnego wieczoru znaleźliśmy czarną plastikową torbę upchniętą pod samochodem. W środku były dziesiątki tysięcy dolarów”.
„Więc wziąłeś?”
„Mieliśmy mnóstwo problemów. Głównie głupoty.”
„Byliśmy głupimi dzieciakami. Myśleliśmy, że właśnie trafiliśmy szóstkę w totka. Ale pieniądze zostały skradzione z banku” – kontynuował Derrick. „Niektóre banknoty miały na sobie urządzenia śledzące”.
Już wiedziałem, do czego to nas doprowadzi.
Powoli potarł dłonie. „Policja podążyła śladem pieniędzy. Prosto do nas. Szliśmy z Danielem ulicą tego wieczoru, kiedy podjechał radiowóz. Niosłem torbę”.
"Co zrobiłeś?"
Powiedziałem Danielowi, żeby uciekał. Zostałem i wziąłem na siebie odpowiedzialność.
„Niektóre bilety były wyposażone w urządzenie śledzące”.
"Po co?"
Lekko wzruszył ramionami. „To ja trzymałem worek. To było logiczne. A Daniel uciekł”.
W pokoju przez długi czas panowała cisza.
Na koniec zapytałem: „Czy rozmawiał pan z policją o Danielu?”
Derrick pokręcił głową.
"Po co?"
„Czy rozmawiałeś z policją o Danielu?”
„Bo był moim bratem. Zostaliśmy adoptowani. Nie mieliśmy rodziców, którzy mogliby zatrudnić prawników albo nam pomóc”.
„Więc poszłaś do więzienia zupełnie sama.”
„Tak. Ale Daniel kiedyś do mnie przyszedł” – kontynuował Derrick. „Powiedziałem mu, żeby o mnie zapomniał”.
„Ale dlaczego?”
„Nie chciałam, żeby jego życie zostało zrujnowane przez moje błędy. Ale on nie słuchał, nie do końca.”
Derrick pogrzebał w kurtce i wyciągnął złożoną kopertę.
„Zachowałem wszystkie listy, które mi wysłał.”
„Nie mieliśmy żadnych krewnych, którzy mogliby wynająć prawników lub nam pomóc”.
Serce zabiło mi mocniej. „Napisał do ciebie?”
"Cały czas."
Derrick rozłożył kartkę i trzymał ją ostrożnie.
„Daniel opowiedział mi wszystko. Jak cię poznał. O jego zdenerwowaniu przed waszą pierwszą randką, o waszym ślubie i o tym, kiedy został ojcem”.
