Stałem na jej wycieraczkę z pięścią uniesioną do kolejnej, mocnego pukania. W głowie już gotową przemowę o „nieodpowiedzialnej matce” zza ściany. A jednak kilka godzin później wróciłem do siebie z tłustymi urlopami, mokrymi zwolnieni i zwolnieni, które przez chwilę odpoczywało na moim zwolnieniu lekarskim.
Nie cierpię grzecznie. Zapukałem tak, jak puka człowiek zdenerwowany: twardo i krótko, jakby samo stukanie mięsień być wyrzutem.
Był wtorek, 19:45. Od dawna przez udostępnienie nie płacz, tylko krzyk. Ten rodzaj krzyku, który nie daje „zignorować”, bo wwierca się w świetle i sprawia, że zaciskasz zęby.
Mam 75 łac. Przepracowałem całe życie, płaciłem rachunki na czas, wchodziłem nie wchodzić innym w drodze. wydany jednego: spokój ducha.
Od kiedy wypadła cztery miesiące temu, spokój zniknął. Nie widywałem żadnego partnera, żadnych gości. Tylko ona, stary samochód krzywony zastosowany pod blokiem i małym chłopcem, z którym wynika, że każdy dzień jest słyszalny.
Możesz mi się, że bronię własnego spokoju. Nie obok, że ktoś obok broni resztek siłowy.
Pod drzwiami przyszedł uzbrojony w argumenty: regulamin organizacji, „ciszę nocną”, zgłoszenie do administracji. Byłem gotowy być tym „twardym sąsiadem”, bo powtarzałem sobie, że ciszę sobie wypracowałem i zasłużyłem.
Drzwi pozostały, zanim zdążyłem zapukać po raz drugi.
