Sukni.
Przez blisko rok robiłem ją po cichu, gdy tylko Janet nie było w domu. Noce w garażu, weekendy, kiedy odwiedzała znajomych, a nawet krótkie fragmenty przerw w ciągu dnia. Uczyłem się nowych ściegów, poprawiałem wzór, prułem i zaczynałem od nowa, bo chciałem, żeby to wyglądało jak prawdziwy dar — a nie jak projekt „na szybko”.
Pracowałem etapami, żeby nie zdradzić się z materiałami i nitkami.
Ćwiczyłem wzory koronkowe, aż wreszcie przestały mnie przerastać.
Każdy centymetr robiłem z myślą o tym, jak ona się w tym poczuje.
Dwa miesiące przed rocznicą zebrałem się na odwagę. Podczas kolacji spojrzałem na nią i zapytałem: „Wyjdziesz za mnie jeszcze raz?”.
Najpierw roześmiała się, bo zabrzmiało to jak żart. Ale kiedy zobaczyła moją powagę, w jej oczach pojawiły się łzy. Odpowiedź była prosta: tak.
Niedługo potem zaczęła przeglądać w internecie, co mogłaby założyć na ceremonię. I wtedy nadszedł moment, którego się jednocześnie bałem i pragnąłem — pokazałem jej suknię.
Przesunęła palcami po koronkowym wzorze, nad którym siedziałem miesiącami. „Ty to zrobiłeś?” — zapytała cicho. Skinąłem głową. Uśmiechnęła się tak, jakby to było dokładnie to, czego potrzebowała.
