— Do najbliższego miasteczka jest piętnaście mil — zawołał ponad wiatrem. — A pogoda tylko się pogarsza.
Pies przesunął się minimalnie, ustawiając się bardziej między nimi, jakby zaznaczał granicę.
„Chodź ze mną. Nikt nie powinien być tu dziś sam.”
Mason nie wysiadł. Nie wykonał żadnego gwałtownego gestu. Nie próbował skrócić dystansu na siłę. Po prostu pozwolił, by propozycja wybrzmiała — spokojna, konkretna i bez nacisku.
Przez moment, który zdawał się ciągnąć w nieskończoność, patrzyła na niego, ważąc ryzyko jak ktoś, kto musiał to robić już nieraz. Wreszcie skinęła głową — jedno krótkie, zdecydowane potwierdzenie.
