Niemowlę nie mogło mieć więcej niż kilka miesięcy. Jego twarz była czerwona i pomarszczona od zimna, a płacz przeszedł w słabe skomlenie – znak, że James instynktownie wyczuwał, że jest niebezpieczny.

„Gdzie są twoi rodzice?” zapytał James, zdejmując już płaszcz.

„Mama nas tu zostawiła” – powiedział cicho chłopiec, czując, jak opuszcza go odwaga. „Powiedziała, że ​​zaraz wróci… ale to było dawno temu. Przed zapadnięciem zmroku”.

Wciągnął powietrze nosem.

Próbowałam ogrzać Sarę, ale nie przestaje płakać. A teraz jest cicho. Mama mówi, że to zły znak, gdy niemowlęta są ciche.

„Masz rację” – powiedział James stanowczo. „To poważna sprawa”.

Owinął dwójkę dzieci swoim drogim kaszmirowym płaszczem.

"Jak masz na imię?"

„Timothy. Ale wszyscy mówią do mnie Tim.”

„Okej, Tim. Jestem James.”

Przykucnął, by spojrzeć chłopcu w oczy.

Ty i Sarah musicie natychmiast znaleźć się w ciepłym i bezpiecznym miejscu. Chcesz iść ze mną?

Tim zawahał się.

James niemal widział ostrzeżenie, które musiała mu dać matka: Nie rozmawiaj z nieznajomymi.

Ale Sara była w niebezpieczeństwie.

„Zapewniam cię, że jestem bezpieczny” – powiedział cicho James. „Też mam córkę. Gdyby była w niebezpieczeństwie, mam nadzieję, że ktoś by jej pomógł”.

Oczy Tima napełniły się łzami.

"…W porządku."

James delikatnie wziął dziecko w ramiona, otulając oboje dzieci płaszczem. Drobne ciałko Sary było przeraźliwie zimne, a jej płacz ledwo słyszalny.

Myśli Jamesa krążyły w kółko.

Najbliższy szpital znajdował się dziesięć przecznic dalej.

Jego mieszkanie miało sześć pokoi.

Podjął decyzję.

„Najpierw pójdziemy do mnie, żeby się ogrzać” – powiedział. „Potem wezwę lekarza. Czy to w porządku?”

"Tak, proszę pana."

Pospiesznie przemierzali zaśnieżone ulice. Designerskie buty Jamesa czasami ślizgały się na oblodzonym chodniku, a marynarka nie zapewniała mu zbytniej ochrony przed zimnem, ale on sam nie zwracał na to uwagi.

Tim szedł obok niego, jedną ręką trzymając Jamesa za rękaw i drugą ocierając mu łzy.

„Jak długo tam siedziałeś?” zapytał James.

„Nie wiem… minęło sporo czasu. Mama powiedziała, że ​​musi coś załatwić. Powiedziała, że ​​wróci za dziesięć minut. Ale potem zaczął padać mocniej… i zrobiło się ciemno… i nie wróciła”.

Jego głos stał się bardzo słaby.

„Czy ona o nas zapomniała?”

James nie wiedział, co powiedzieć.

Jaki rodzic zostawiłby niemowlę i małe dziecko same w parku podczas grudniowej śnieżycy, nawet jeśli zamierza szybko wrócić?

Gdzie ona teraz była?

„Nie wiem” – odpowiedział szczerze James. „Ale na razie skupimy się na tym, żeby tobie i Sarze było ciepło i bezpiecznie”.

Gdy dotarli do budynku, portier Marcus wydawał się oszołomiony.

„Panie Thompson, co się stało?”