"Codziennie!"
Zachowałam spokój, delikatnie wyjaśniłam Masonowi, że sekrety między dorosłymi a dziećmi nie są w naszej rodzinie powszechną praktyką, i przytuliłam go, odsyłając do jego pokoju. Gdy tylko wyszedł, poszłam prosto do swojego pokoju.
Na pierwszy rzut oka wszystko wydawało się normalne. Łóżko było pościelone. Zasłony były proste. Poduszki ułożone jak zwykle.
Coś jednak było nie tak i minęło trochę czasu zanim to dostrzegłem.
Na początku wszystko wydawało się normalne.
Narzuta była złożona w kącie. Zawsze wsuwałam ją płasko. W pokoju unosił się zapach moich perfum, tych, które rezerwowałam na specjalne okazje. Otworzyłam szafę i powoli ją przeglądałam, wieszak po wieszaku.
Potem przestałem.
Sukienka Paryska zniknęła. Nawet nie oderwałam metki. Mąż przywiózł ją z podróży służbowej. Nie nosiłam jej. Nikomu jej nie pokazywałam. Starannie ją przechowywałam na specjalną okazję.
Paryska sukienka zniknęła.
Alice nosiła moje ubrania w moim pokoju, kiedy byłem w pracy, a mój syn liczył do 50 na korytarzu. Pytanie, które mnie dręczyło, nie dotyczyło tylko tego, co Alice tam robiła.
Pytanie brzmiało, czy działała sama.
Tego wieczoru, kiedy Mason poszedł spać, zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki. Chodziłam tam i z powrotem po kuchni, przy przyćmionym świetle i cichym głosem.
„Sheryl” – powiedziała powoli do telefonu, kiedy w końcu przestałam mówić – „a co, jeśli nie chodziło tylko o Alice?”
Alicja zaniosła moje ubrania do mojego pokoju.
„Nie rób tego” – powiedziałam ostro, przyciskając dłoń do blatu.
„Po prostu mówię... twój mąż pracuje do późna. Wspomniałaś, że rano był wyjątkowo wesoły.”
„Mówiłam ci, żebyś tego nie robił” – powiedziałam, mocno zamykając oczy.
Nie chciałam o tym myśleć. Nie chciałam o tym myśleć. Nie o nim. Nie w naszej… sypialni.
Ale tej nocy, leżąc w łóżku i gapiąc się w sufit, podczas gdy mój mąż spał obok mnie, nie mogłam przestać o tym myśleć. Sięgnęłam po telefon i zaczęłam szukać ukrytych kamer.
