Sześć miesięcy temu wszystko, co znałam, rozsypało się jak domek z kart. Moja mama zginęła w wypadku samochodowym, a ja — mając zaledwie 25 lat — z dnia na dzień zostałam opiekunką moich dziesięcioletnich bliźniaczych sióstr: Lily i Mayi. Nagle musiałam nauczyć się rzeczy, których wcześniej nawet nie brałam pod uwagę: szkolnych planów, wieczornych rozmów, pocieszania po koszmarach i tej cichej odpowiedzialności, która nie daje zasnąć.
Dom, choć pełen rzeczy mamy, brzmiał obco. Wieczory ciągnęły się w nieskończoność, a każdy szmer — skrzypnięcie schodów czy oddech w korytarzu — potrafił przyspieszyć mi puls. Żałoba mieszała się z lękiem, że nie dam rady, że zawiodę.
W tym czasie Jenna, moja narzeczona, zapewniała, że pomoże. Na początku była uosobieniem wsparcia: uśmiechała się szeroko, splatała dziewczynkom warkocze, przygotowywała drugie śniadania i powtarzała z entuzjazmem, że zawsze marzyła o „młodszych siostrach”. Bardzo chciałam w to wierzyć. Szczerze mówiąc — musiałam.
