Dorastałem w domu dziecka i bardzo wcześnie nauczyłem się, co znaczy radzić sobie bez oparcia w rodzinie. W tamtym świecie jedyną osobą, która naprawdę stała przy mnie, była Nora. Trzymaliśmy się razem jak dwójka rozbitków na tej samej tratwie — bo poza sobą nie mieliśmy nikogo.
Nawet gdy los rozrzucił nas po różnych miastach, nie zerwaliśmy kontaktu. Rozmowy z Norą były dla mnie jak oddech: przypominały, że jestem komuś ważny. Z czasem stała się kimś więcej niż przyjaciółką — była jak siostra, której nigdy nie miałem.
I wtedy, dwanaście lat temu, wszystko zmieniło się w jednej chwili.
Telefon, którego nie da się zapomnieć
Zadzwoniono ze szpitala. Usłyszałem, że Nora zginęła w wypadku samochodowym, a jej dwuletni synek, Leo, cudem przeżył. Pamiętam, jak w jednej sekundzie ugięły się pode mną nogi, a w następnej już biegłem, jakbym mógł jeszcze odwrócić czas.
