Trzej mężczyźni weszli do domu, mniej bezczelni niż poprzednio, ale wciąż udając pewność siebie. Rozejrzeli się dookoła, wymienili spojrzenia, starając się zachować buntowniczą postawę. Myśleli, że starzec po prostu gra na zwłokę.

Staruszek spokojnie zamknął drzwi od środka i przekręcił klucz. Zamek zatrzasnął się z kliknięciem. Hałas rozbrzmiał zbyt głośno w ciszy.

„Proszę wejść” – powiedział, wskazując głową na sofę. „Usiądź”.

Wymienili spojrzenia, po czym usiedli. Jeden z nich rozsiadł się wygodnie, jakby był w domu, drugi usiadł bliżej wyjścia, a trzeci wpatrywał się w starca.

Starszy mężczyzna powoli podszedł do drzwi, jeszcze raz sprawdził zamek i zwrócił się w ich stronę.

„Ach... Porozmawiajmy o tym teraz prywatnie, za kulisami.”

Usiadł naprzeciwko nich. Jego plecy były wyprostowane, a wzrok ciężki.

„Poznajmy się jeszcze raz. Oczywiście, że mnie nie znasz. Jestem za stary, żeby się chwalić. Ale twoi ojcowie na pewno mnie pamiętają”.

W pokoju zapadła cisza.

„Byłem kiedyś przywódcą gangu. Kontrolowałem okolicę. Odsiedziałem kilka wyroków. I nie za drobne przewinienia. Ale za poważne przestępstwa”.

Jeden z facetów próbował się uśmiechnąć:

„Dziadku, czy ty chcesz nas straszyć bajkami?”

Starzec nawet nie podniósł głosu.

„Posłuchaj mnie uważnie. Przyszedłeś, żeby mi grozić. W moim domu. Bez pytania o pozwolenie. Nie rozumiejąc, w co się pakujesz. To twój pierwszy błąd”.

Lekko pochylił się do przodu.

„Po drugie, uznałeś, że jestem słaby. Że bycie starym oznaczało bezsilność”.

Powoli wskazał na zamknięte drzwi sąsiedniego pokoju.

„W pokoju obok mam amunicję o niewyobrażalnej mocy. A jeśli jej zechcę, nie wyjdziesz stąd. Nigdy.”

Teraz już się nie śmiali.

"Sprawię, że pożałujesz, że się urodziłeś."

Starzec mówił cicho. I właśnie dlatego jego słowa wydawały się jeszcze bardziej przerażające.

„Masz szansę. Wstań, przeproś i wyjdź. I zapomnij o powrocie do tego domu”.

Cisza trwała długo. Jeden z bandytów przełknął ślinę.

"Mówisz poważnie?"