Wyścig do szpitala

Carlo pobiegł na górę i zamarł na widok krwi.

„Mamo… co się stało?”

„Myślałam, że ona po prostu śpi…” – krzyknęła pani Reyes. „Przyniosłam patyk tylko po to, żeby ją obudzić…”

Carlo nie odpowiedział.

Podniósł Mię i wziął ją w ramiona.

„Zadzwoń po karetkę!”

W ciągu kilku minut ulica rozbłysła migającymi światłami. Sąsiedzi szeptali na zewnątrz:

„Wygląda na to, że teściowa już zaczęła wymierzać jej karę.”

Pani Reyes ich usłyszała.

Nie miała żadnej obrony.

Słowa, które wszystko zniszczyły

W szpitalu lekarze natychmiast zabrali Mię na oddział ratunkowy.

Carlo siedział na zewnątrz i drżał.

„To moja wina… Nigdy nie pytałem, dlaczego się nie budzi…”

Jego matka stała obok i płakała.

„Myślałem, że jest leniwa…”

Carlo odwrócił się od niej po raz pierwszy w życiu.

„Leniwa? Budziła się każdego dnia, żeby z tobą sprzątać. Jest wyczerpana od miesięcy. Zapytałeś kiedyś, czy wszystko w porządku?”

Wyszedł lekarz.

„Kim jest małżonek?”

„Tak” – Carlo natychmiast wstał.

Lekarz wziął głęboki oddech.

„Ma poważną utratę krwi. I…”

Ręce Carla się trzęsły.

„A co?”

„Ona jest w ciąży.”

Cisza.

„Ale teraz… ciąża jest w stanie krytycznym”.

Carlo poczuł, że ziemia pod nim znika.

W zeszłym tygodniu Mia powiedziała cicho:

„Carlo… boli mnie brzuch…”

Odpowiedział:

„Po prostu to wytrzymaj. Mama nie chce, żeby praca się skończyła”.

Uderzył pięścią w ścianę.

„Jakim jestem mężem?”