Przez trzy tygodnie moja córka Mia powtarzała każdej nocy przed pójściem spać tę samą dziwną frazę.

"Mamo... moje łóżko wydaje się za wąskie."

Na początku myślałam, że to po prostu jedno z tych dziwnych określeń, których używają dzieci, gdy nie potrafią właściwie opisać swojego dyskomfortu. Mia miała osiem lat, bujną wyobraźnię i czasami zachowywała się nieco teatralnie, gdy zbliżała się pora snu.

„Co masz na myśli mówiąc ciasno?” zapytałem pewnego wieczoru, naciągając na nią koc.

Wzruszyła ramionami.

„Czuję, jakby coś mnie ściskało”.

Położyłem rękę na materacu.

To było całkowicie normalne.

„Pewnie rośniesz” – powiedziałem. „Łóżka mogą wydawać się mniejsze, kiedy się starzejesz”.

Nie wydawała się przekonana.

Tej nocy obudziła się około północy i cicho weszła do mojego pokoju.

„Moje łóżko znów jest za ciasne.”

Wszedłem, żeby to obejrzeć. Materac, rama łóżka, prześcieradło – wszystko wydawało się zupełnie zwyczajne.

Kiedy opowiedziałam o tym mojemu mężowi Ericowi, roześmiał się.

„Ona po prostu nie chce spać sama”.

Ale Mia nalegała dalej.

Każdej nocy.

"Jest trochę ciasno."

Po tygodniu zdecydowałem się na całkowitą wymianę materaca, gdyż obawiałem się, że sprężyny w środku mogą być uszkodzone.

Nowy materac dotarł dwa dni później.

Mia spała spokojnie przez całą noc.

Potem znów zaczęły się skargi.

"Mamo... znowu się zaczyna."